Maarten was één van de hoofdrolspelers in het afgelopen seizoen van Winter Vol Liefde. Helaas vond hij in Estland niet de liefde, en kon hij bij de reünie niet aanwezig zijn omdat hij ernstig en ongeneeslijk ziek is.
Maarten blikt terug op zijn deelname aan Winter Vol Liefde
Spijt van zijn deelname heeft Maarten zeker niet. “Welnee! Ik heb me juist kostelijk vermaakt. En ik heb heel veel geleerd”, vertelt de oud-basketbalcoach aan RTV Rijnmond. “Ik weet nu dat de media je kunnen maken en breken. En ik weet dat als mensen elkaar spontaan een zoen geven, dat er eerst ergens een bankje is neergezet, dat de mensen óp dat bankje zijn gezet, dat er een cameraman, geluidsman en regisseur omheen staan, dat de regisseur zegt ‘Ja’, en vervolgens: ‘Doe nog maar een keer’. Zo gaat het. Het is echt bijzonder knap gemaakt, heel professioneel, want iedereen trapt erin.”
Basketbalverleden uitvergroot door de makers
“Die filmploeg, overigens heel aardige mensen, heeft hier 250 uur aan ruw materiaal gedraaid”, vervolgt Maarten. “Wat ze daar aan het begin van de serie lieten van zien was toch wat negatief, of laat ik het zo zeggen: spraakmakend. Nadat ze door hadden dat ik zo ziek was, hebben ze wat positievere dingen laten zien. Neem dat gezeik over basketbal de hele tijd. Da’s vijftig jaar geleden, daar ben ik totaal niet meer mee bezig… Ik verkoop straaljagers, zit in de vastgoed, run een camping, ik heb een zeiljacht, heb schapen, ik importeer boten… Maar dat vinden ze in Nederland kennelijk allemaal niet zo interessant, omdat ze me kennen van het basketbal. Nou, ook goed hoor. Als ze in Nederland dat basketbal zo interessant vinden, als ik dat aan vier verschillende vrouwen moet gaan vertellen en als ze dat vervolgens achter elkaar laten zien in de montage, dan is dat spraakmakend. Snap ik best. Maar ik heb daar geen last van hoor. Totaal niet.”
‘Als je de liefde zoekt, dan doe je dat zonder camera’s erbij, lijkt mij..’
Het verbaasde Maarten dat zowat heel Nederland lijkt te kijken. “Dat zoveel mensen naar dat programma kijken, joh. Terwijl ik het zelf toch wat saai vind, niet dan? Want wat gebeurt er nou feitelijk? Maar ik krijg op Facebook gemiddeld tachtig vriendschapsverzoeken per dag. Al reageer ik verder nergens op hoor.” In ieder geval is Maarten wel zichzelf gebleven. “Ik ben zoals ik ben, die camera interesseert me geen ene bal. Als ik hier in m’n eentje ben en in dat ijswater spring, dan doe ik dat in m’n nakie. Dus voor die camera deed ik dat ook in m’n blote gat. Als dat niet meer mag in Nederland, dan blur je me maar, heb ik ze gezegd. In mijn tijd was Nederland nog een land met vrije moraal, maar ze schijnen er tegenwoordig allemaal in hun zwembroek onder de douche te staan.” En dat hij de liefde niet heeft gevonden, interesseert hem ook niet. “Zeg jij nou liefde? Als je de liefde zoekt, dan doe je dat zonder camera’s erbij, lijkt mij..”
