Oos Kesbeke heeft geen rustige dagen. Zijn productie loopt nog altijd niet zoals hij wil. Apparaten weigeren te doen wat ze moeten doen, leveranciers komen hun afspraken niet na en als klap op de vuurpijl gaat Camiel doodleuk op vakantie. Naar Vietnam nog wel!
Amsterdamse uitjes
Tradities, daar gaat Oos goed op. Zo wil hij bijvoorbeeld altijd Amsterdamse uitjes kunnen aanbieden. Dat is lang niet gelukt, want vindt maar iemand die de uiten allemaal geschild aan kan leveren. Maar nu is het gelukt, in Polen. De hele fabriek staat klaar want er komt deze ochtend zeven ton aan uien aanzetten om in potten te worden gestopt. Maar je raadt het al… geen vrachtwagen te bekennen. Uren duurt het voor er eindelijk wat binnen komt rijden, alleen dan is het slechts de helft van de afgesproken hoeveelheid. “Sorry mister”, klinkt het vanuit Polen. Kortom schelden voor Oos!
Zware opleiding voor Silvian
In het magazijn is Silvian ondertussen de kneepjes van het vak aan het leren. Hij werkt nog niet heel lang in het bedrijf, maar gaat wel samen met Camiel Kesbeke overnemen van zijn vader. Er is alleen een probleem, Silvian is lang niet geïnteresseerd in alles van het bedrijf. Die machines? Eigenlijk kunnen ze hem gestolen worden. Toch blijft Oos op hem inpraten, want hij moest juist ieder moertje en schroefje kennen. Daarmee kan hij het verschil gaan maken.
Machine blijft geknoei
Want het zijn precies die machines waar Oos ondertussen hartkloppingen van krijgt. Want machines moet je ook wel goed afstellen, zodat bijvoorbeeld de uitjes wel netjes over de band rollen en niet zo’n scherpe berg moeten beklimmen dat ze net zo snel terugrollen. “Louis van Gaal zei het al eens. ‘Ben ik nou zo slim of…’. Nou dat denk ik ook wel eens.”
Vietnam
En dan moet de grootste zorg nog komen voor Oos, want Camiel gaat op vakantie. Een weekendje Texel of een weekje Barcelona? Nee was het maar zo’n feest voor Oos. Camiel gaat doodleuk drie weken naar Vietnam! Zelf ziet hij dit als een afsluiting van een periode met zijn vrienden, voor hij gaat samenwonen. En ook het bedrijf steeds meer overnemen. Maar Oos is als de dood. “Wel bellen jongen, iedere dag.” En: “Niet in van die rare vliegtuigen, ik lig te stuiteren in mijn bed.” Het afscheid is dan ook alsof Camiel voor drie jaar gaat vertrekken, het zijn echter toch echt maar drie weken…
